Debaty sejmoweXV Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie bezsilności państwa wobec zbyt wielu, jak na standardy państwa prawa, przypadków naruszania konstytucyjnej zasady bezstronności sądów

   Szanowny Panie Marszałku! W uzupełnieniu odpowiedzi na interpelację Pana Posła Kazimierza Wójcika z dnia 29 lipca 2005 r. w sprawie bezsilności państwa wobec licznych jak na standardy państwa prawa przypadków naruszania konstytucyjnej zasady bezstronności sądów uprzejmie przedstawiam dodatkowe wyjaśnienia dotyczące wymienionych w interpelacji spraw:    I. Postępowania prokuratorskie.    W oparciu o podane przez Pana Posła Kazimierza Wójcika sygnatury akt spraw prokuratorskich, a także sądowych ustalono, że przedmiotem jego zainteresowania są następujące postępowania prowadzone przez prokuratury z obszaru apelacji krakowskiej i warszawskiej:    1) 5 Ds 238/00/S Prokuratury Rejonowej w Krakowie-Podgórzu.    Śledztwo w tej sprawie wdrożono w następstwie zawiadomienia Marii Gruszki o przestępstwach, jakich w jej ocenie mieli się dopuścić członkowie władz Związku Podhalan oraz Zarządu Miasta i Gminy Zakopane. Postanowieniem z dnia 26 października 2000 r. umorzono śledztwo w zakresie: poświadczenia nieprawdy przez władze Związku Podhalan w sprawie członkostwa Marii Gruszki w tym związku - tj. o czyn z art. 271 § 1 K.k., oraz wyrządzenia przez władze Związku Podhalan w roku 1999 szkody majątkowej nieustalonej wielkości temu Związkowi oraz osobom, prowadzącym działalność gospodarczą w ramach Kiermaszu Regionalnego poprzez nierzetelne prowadzenie dokumentacji działalności gospodarczej - tj. o czyn z art. 303 § 1 K.k., przekroczenia uprawnień przez Burmistrza Zakopanego i działania na szkodę osób prowadzących działalność gospodarczą w ramach Kiermaszu Regionalnego poprzez spowodowanie usunięcia straganów z ulic miasta - tj. o czyn z art. 231 § 1 K.k., złożenia w roku 1997 przez Burmistrza Miasta Zakopane nieprawdziwego oświadczenia w przedmiocie prowadzenia działalności gospodarczej - tj. o czyn z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. nr 106, poz. 679).    W odniesieniu do trzech pierwszych wątków postępowanie umorzono z uwagi na brak znamion czynów zabronionych (art. 17 § 1 pkt 2 K.p.k.), zaś w stosunku do ostatniego czynu - ze względu na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. Z treści obszernego uzasadnienia tej decyzji wynika, że w toku śledztwa przesłuchano kilkadziesiąt osób w charakterze świadków oraz zapoznano się z dokumentacją dotyczącą działalności Związku Podhalan - Oddziału Zakopane, jak też uzyskano z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu materiały wszystkich postępowań administracyjnych związanych z usunięciem straganów Kiermaszu Regionalnego z ulicy Krupówki w Zakopanem. Wyniki przeprowadzonych czynności nie dostarczyły żadnych podstaw do przyjęcia wersji Marii Gruszki, a tym samym do przedstawienia którejkolwiek osobie zarówno spośród władz Związku, jak i Gminy zarzutów popełnienia przestępstwa.    W ocenie prokuratora zebrane dowody nie potwierdziły też podejrzenia, że Adam Bachleda-Curuś prowadził działalność gospodarczą w trakcie kadencji Burmistrza Zakopanego. Sąd Rejonowy w Zakopanem w dniu 13 czerwca 2001 r. utrzymał w mocy omawianą decyzję, podzielając argumentację prokuratora (sygn. akt II Ko 129/01). Akta śledztwa były badane w trybie nadzoru służbowego w Prokuraturze Apelacyjnej w Krakowie, która w dniu 27 września 2001 r. (sygn. akt I Dsn 157/01/Kr) zleciła Prokuraturze Rejonowej w Krakowie-Podgórzu podjęcie na nowo postępowania w trybie art. 327 § 1 K.k. w odniesieniu do ostatniego z wymienionych czynów, nie znajdując jednocześnie podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia w pozostałym zakresie.    Po uzupełnieniu śledztwa zgodnie ze wskazaniami Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie zostało ono ponownie umorzone w dniu 18 marca 2002 r. (sygn. akt 5 Ds 360/01/S) w oparciu o tę samą podstawę faktyczną i prawną co poprzednio.    W toku śledztwa ustalono, że zarówno przed objęciem funkcji Burmistrza Zakopanego, jak i już w czasie sprawowania tego urzędu Adam Bachleda-Curuś wynajmował osobom fizycznym i prawnym lokale użytkowe. Z tego tytułu osiągał dochody, uiszczając należne podatki. Odpowiedzialność karna na podstawie przepisu art. 14 ust. 1 cytowanej ustawy wymaga nie tylko ustalenia, że sprawca złożył niezgodne z prawdą oświadczenie, ale wykazania umyślności działania. Z poczynionych ustaleń wynika, że Burmistrz Zakopanego opierał się na interpretacji organów skarbowych, potwierdzonej przez Regionalną Izbę Obrachunkową w Krakowie, o braku możliwości potraktowania jego dochodów jako dochodów z działalności gospodarczej.    Decyzja powyższa jest prawomocna, zaś treść interpelacji - poza wskazaniem sygnatury akt sprawy - nie zawiera argumentów podważających jej zasadność.    Przedstawiając informację dotyczącą powyższej sprawy, uprzejmie wskazuję także, że nie ma przeszkód, aby ocena tej sprawy była ponownie dokonana w trybie nadzoru służbowego w wypadku wystąpienia z wnioskiem o podjęcie umorzonego postępowania.    2) 3 Ds 2002/02/S Prokuratury Rejonowej w Nowym Sączu.    Postępowanie to zostało wszczęte w związku z nagminnym pomawianiem przez Romana Krzysiaka oraz inne osoby sędziów i prokuratorów zakopiańskich o takie postępowania, które mogły narazić ich na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania zawodu oraz poniżyć w opinii publicznej.    Zarzuty wobec prokuratorów i sędziów formułowane były w licznych pismach, kierowanych do Prezydenta oraz Premiera Rzeczypospolitej Polskiej, Ministra Sprawiedliwości, Sądu Apelacyjnego w Krakowie, Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie i innych organów.    W dniu 30 października 2003 r. Prokurator Rejonowy w Nowym Sączu skierował do właściwego sądu akt oskarżenia przeciwko Romanowi Krzysiakowi oraz innym osobom o czyny z art. 212 K.k.    Aktualnie postępowanie w tej sprawie toczy się w Sądzie Rejonowym w Suchej Beskidzkiej (sygn. akt III K 254/03) - po wyłączeniu przez Sąd Okręgowy w Nowym Sączu właściwego miejscowo Sądu Rejonowego w Zakopanem. W związku z przedstawionym przebiegiem tego postępowania wyjaśniam, że ocena słuszności oskarżenia w tej sprawie pozostaje w kompetencji sądu.    3) Ds 3030/04 - Prokuratury Rejonowej w Wieliczce.    Postępowanie sprawdzające w tej sprawie wdrożono w następstwie zawiadomienia Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice o przestępstwie popełnionym przez Józefa Szpaka, polegającym na podawaniu się za funkcjonariusza publicznego poprzez opatrzenie pieczątką o treści ˝Samoobrona Rzeczypospolitej Polskiej w Mieście i Gminie Niepołomice˝ dokumentu w postaci ˝Rozstrzygnięcia nadzorczego˝ Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego.    W sprawie tej w dniu 27 września 2004 r. odmówiono wszczęcia postępowania przygotowawczego wobec braku ustawowych znamion przestępstwa z art. 227 K.k. W ocenie prokuratora umieszczenie pieczęci i podpisu na dokumencie było potwierdzeniem autentyczności kopii tego dokumentu, a działanie to nie zmierzało do przywłaszczenia funkcji publicznej.    Decyzja ta stała się prawomocna wskutek niezaskarżenia jej przez Burmistrza Niepołomic i nie znajduję argumentów kwestionujących jej zasadność.    4) Ds 4939/04 Prokuratury Rejonowej w Wieliczce.    Postępowanie przygotowawcze w tej sprawie zostało zainicjowane zawiadomieniem o przestępstwie złożonym przez Zofię Mazur o fizycznym i moralnym znęcaniu się nad nią przez Piotra Mazura. Gołosłowne jest stwierdzenie Pana posła Kazimierza Wójcika, że sprawa ta jest ˝zemstą za zgłoszenie przez oskarżonego zabicia psa˝. W dniu 31 stycznia br. Prokurator Rejonowy w Wieliczce skierował przeciwko Piotrowi Mazurowi akt oskarżenia o czyn z art. 207 § 1 K.k. w związku z art. 31 § 2 K.k. do Sądu Rejonowego w Wieliczce.    W związku z przebiegiem tego postępowania uprzejmie wskazuję, że zasadność decyzji procesowej oceni sąd właściwy dla rozpoznania sprawy. Ponadto nie mogę uwzględnić zarzutu, że w tej sprawie prokuratura nie reagowała na pisma Pana Posła, gdyż w piśmie Zastępca Prokuratora Okręgowego w Krakowie dnia 4 kwietnia br. (sygn. akt I Dsn 31/05) udzielono odpowiedzi na pismo z dnia 26 lutego br. dotyczące Piotra Mazura.    5) 1 Ds 448/04 Prokuratury Rejonowej w Krakowie-Podgórzu.    W sprawie tej w oparciu o wyniki postępowania przygotowawczego prokurator skierował w dniu 27 września 2004 r. do Sądu Rejonowego w Krakowie-Podgórzu akt oskarżenia przeciwko Annie Trybalskiej o czyn z art. 286 § 1 K.k. w związku z art. 12 K.k., polegający na tym, że w 2001 r. doprowadziła firmę Iglokrak Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 302,74 zł poprzez wprowadzenie w błąd co do zamiaru zapłaty za towar.    Wyrokiem tegoż sądu z 31 stycznia 2005 r. (sygn. akt II K 1611/04) oskarżona została skazana na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 2-letni okres próby oraz zobowiązana do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem. Sąd Okręgowy w Krakowie w dniu 6 maja br. (sygn. akt IV Ka 370/05), rozpoznając apelację oskarżonej, zmienił wyrok sądu I instancji i przy przyjęciu wypadku mniejszej wagi warunkowo umorzył wobec niej postępowanie karne, wyznaczając 2-letni okres próby i zobowiązując ją do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem.    W związku z przedstawionym przebiegiem postępowania uprzejmie wskazuję, że brak jest podstaw do podważenia słuszności aktu oskarżenia w tej sprawie, a w szczególności, że ˝(...) akt oskarżenia nie zawierał żadnych dowodów (...)˝.    6) Ds 4316/04 Prokuratury Rejonowej w Wieliczce.    Postępowanie przygotowawcze w tej sprawie dotyczyło zaboru w celu przywłaszczenia w październiku 2004 r. w Grabiu grzejników żeliwnych i wyrobów hutniczych wartości 800 zł na szkodę Elżbiety Nosek - tj. czynu z art. 278 § 1 K.k., gróźb karalnych, kierowanych przez Marcina Noska wobec Jana Szeląga - tj. czynu z art. 190 § 1 K.k.    Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2004 r. dochodzenie umorzono: odnośnie pierwszego czynu - wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa, to jest na podstawie przepisu art. 322 § 1 K.p.k., zaś w pozostałym zakresie - wobec braku danych, dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa - tj. na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 K.p.k.    Zasadność rozstrzygnięcia w tej sprawie była przedmiotem kontroli prokuratora nadrzędnego oraz Sądu Rejonowego w Wieliczce, który postanowieniem z dnia 8 sierpnia br. utrzymał w mocy zaskarżoną przez pokrzywdzonych decyzję (sygn. akt II Kp 251/05). Z treści orzeczenia sądu m. in. wynika, że ˝trudno mówić o realnej obawie spełnienia ˝(...) gróźb, skoro sam pokrzywdzony prezentuje (...) postawę ofensywną (...)˝.    W tej sytuacji procesowej uprzejmie wyjaśniam, że wzruszenie prawomocnego postanowienia o umorzeniu dochodzenia może nastąpić ewentualnie w drodze jego podjęcia na nowo - na stosowny wniosek pokrzywdzonych - jeśli wskażą oni okoliczności umożliwiające wydanie takiej decyzji.    7) Ds 5097/04 Prokuratury Rejonowej w Wieliczce.    Postępowanie przygotowawcze w tej sprawie zakończono wniesieniem w dniu 15 lutego br. aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w Wieliczce przeciwko Janowi Szelągowi o przestępstwo z art. 190 § 1 K.k. w związku z art. 31 § 2 K.k., polegające na tym, że w październiku 2004 r. w Węgrzcach Wielkich groził innej osobie pozbawieniem życia, a groźba ta w pokrzywdzonym wzbudziła uzasadnioną obawę jej spełnienia. Wyrokiem z dnia 7 lipca br. Sąd Rejonowy w Wieliczce uniewinnił J. Szeląga od zarzutu popełnienia czynu objętego aktem oskarżenia. W dniu 25 sierpnia br. prokurator wywiódł apelację od tego wyroku.    Wobec powyższego stwierdzam, że ostateczna ocena działań prokuratora w omawianej sprawie pozostaje w gestii Sądu Okręgowego w Krakowie, który w trybie instancyjnym zbada słuszność zakwestionowanego przezeń wyroku.    8) Ds 4815/03 Prokuratury Rejonowej w Wieliczce.    Postępowanie w tej sprawie dotyczyło spowodowania w dniu 4 grudnia 2003 r. w Węgrzcach Wielkich przez Jana Szeląga u Jana Tokarza obrażeń ciała naruszających czynności organizmu na okres poniżej 7 dni, to jest przestępstwa z art. 157 § 2 K.k.    Postanowieniem z dnia 27 lutego 2004 r. prokurator umorzył dochodzenie z uwagi na stwierdzenie przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego i brak interesu społecznego w objęciu ścigania sprawcy z urzędu (art. 322 § 1 K.p.k.). Pokrzywdzony nie zaskarżył tego postanowienia i skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do skierowania do Sądu Rejonowego w Wieliczce przeciwko sprawcy czynu prywatnego aktu oskarżenia (sygn. akt II K 175/04).    9) 4 Ds 509/03/VII Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście.    Postępowanie to dotyczyło zawarcia w dniu 28 września 2002 r. w Toronto w Kanadzie przez Anną Łakomską, pozostającą w nierozwiązanym prawomocnie ważnym związku małżeńskim z Michałem Łakomskim, małżeństwa z Tomem Birchem, tj. czynu z art. 206 K.k. W dniu 26 lutego 2003 r. postępowanie przygotowawcze zostało umorzone wobec braku znamion przestępstwa (art. 17 § 1 pkt 2 K.p.k.).    Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia, rozpoznając zażalenie pokrzywdzonego, postanowieniem z 18 sierpnia 2003 r. (sygn. II Ko1 982/03) zmienił postanowienie prokuratora w ten sposób, że za podstawę umorzenia przyjął znikomy stopień szkodliwości społecznej czynu (art. 17 § 1 pkt 3 K.p.k.).    W ocenie sądu za podjęciem takiej decyzji przemawiało to, że Anna Łakomska uzyskała rozwód ze swoim mężem Michałem Łakomskim w Kanadzie, a więc w świetle prawa kanadyjskiego była stanu wolnego i nie było przeszkód do zawarcia przez nią związku małżeńskiego w tym kraju. Jednak w świetle prawa polskiego do czasu uznania przez sąd polski wyroku sądu kanadyjskiego nadal pozostawała w związku małżeńskim. Zawarcie przez nią ponownego małżeństwa z formalnego punktu widzenia wyczerpywało dyspozycję przepisu art. 206 K.k., jednak zważywszy, iż wcześniej starała się rozwiązać swoje małżeństwo przed sądem polskim (co nie nastąpiło z uwagi na długotrwałość postępowania sądowego) oraz że po uzyskaniu rozwodu wystąpiła do sądu o uznanie wyroku sądu kanadyjskiego, a także mając na uwadze, iż w świetle prawa kanadyjskiego zawarty przez nią związek małżeński z Tomem Birchem był legalny, sąd uznał, iż stopień szkodliwości społecznej czynu jest znikomy.    Nadto sąd wziął pod uwagę to, że przepis art. 206 K.k. chroni przede wszystkim osobę mającą zawrzeć związek małżeński przed unieważnieniem takiego związku. W tym przypadku interesy osoby, z którą Anna Łakomska zawarła związek małżeński w Kanadzie, nie zostały naruszone. W ocenie Prokuratora Okręgowego w Warszawie brak jest podstaw do podważenia słuszności omawianej decyzji.    10) 1 Ds 1568/00 i Ds 17/01 Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza (z zawiadomienia o przestępstwie, złożonego przez Michała Kupca).    Akta tych spraw były w ostatnim okresie przedmiotem analizy Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie w związku z interwencją asystenta posła Zbigniewa Ziobro - Pawła Nowaka.    Postępowanie w sprawie 1 Ds 1568/00 wszczęto w następstwie zawiadomienia Michała Kupca z dnia 4 lipca 2000 r. o przestępstwach popełnionych przez ówczesnego Dziekana Wydziału Wiertnictwa Nafty i Gazu Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie Ludwika Zawiszę, a dotyczyło ono przerobienia w roku 1999 dokumentu w postaci decyzji o wyrażeniu zgody na urlop M. Kupca poprzez dopisanie innej decyzji niezgodnej z poprzednią - tj. o czyn z art. 270 § 1 K.k., poświadczenia w dniu 26 maja 1999 r. przez Ludwika Zawiszę nieprawdy w dokumencie w postaci prośby M. Kupca o wyrażenie zgody na uczestnictwo w zajęciach IV roku - tj. o czyn z art. 271 § 1 K.k., żądania w kwietniu 1999 r. przez L. Zawiszę od M. Kupca korzyści majątkowej w zamian za wyrażenie zgody na uczestnictwo w zajęciach IV roku - tj. o czyn z art. 228 § 1 K.k., oraz usunięcia i ukrycia w latach 1997-2000 dokumentu w postaci prośby o udzielenie urlopu - tj. o czyn z art. 216 K.k.    Postanowieniem z dnia 8 września 2000 r. umorzono postępowanie przygotowawcze w odniesieniu do pierwszych trzech wątków - wobec braku znamion czynów zabronionych, zaś w stosunku do czwartego czynu - wobec niewykrycia jego sprawcy.    Rozpoznając zażalenie Michała Kupca na to postanowienie, Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy postanowieniem z dnia 13 grudnia 2000 r. sygn. akt II Ko1 960/00/K uchylił zaskarżoną decyzję odnośnie pkt I, zlecając uzupełnienie w tym zakresie postępowania i ponowną ocenę prawną zebranych dowodów, zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy postanowienie prokuratora.    Po wykonaniu zaleceń sądu prokurator w dniu 16 stycznia 2001 r. umorzył dochodzenie o przestępstwo z art. 270 § 1 K.k. wobec braku znamion czynu zabronionego (1 Ds 17/01). Prokurator Okręgowy nie uwzględnił zażalenia Michała Kupca i w dniu 15 maja 2001 r. (sygn. akt I Dsn 67/01/Kr) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy, pouczając pokrzywdzonego o możliwości wniesienia prywatnego aktu oskarżenia po myśli przepisu art. 55 § 1 K.p.k.    Powyższa decyzja była oparta na następujących ustaleniach:    W dniu 15 października 1997 r. Michał Kupiec zwrócił się do Dziekana Wydziału Wiertnictwa Nafty i Gazu z prośbą o udzielenie urlopu dziekańskiego z możliwością realizacji części programu III roku studiów. Prośbę tę rozpoznał Prodziekan Wydziału prof. Ludwik Zawisza.    Z uwagi na to, że Michał Kupiec nie zaliczył II roku studiów, prodziekan wyraził zgodę na wsteczne udzielenie urlopu - bez podania przyczyn - na rok II, a zatem 1996/97. Odręczna decyzja L. Zawiszy, opatrzona datą 29 października 1997 r., nie zawierała żadnej pisemnej informacji o sposobie rozpoznania drugiego elementu prośby M. Kupca, tj. podania o zgodę na jednoczesne uczestniczenie w części programu III roku.    W tym stanie rzeczy na początku roku akademickiego 1997/98 Michał Kupiec był studentem II roku po urlopie dziekańskim, nie mając statusu studenta powtarzającego II rok.    Stosownie do regulaminu studiów na Akademii Górniczo-Hutniczej z dnia 15 października 1995 r. zgoda dziekana na branie udziału w niektórych lub wszystkich zajęciach następnego roku mogła być udzielona studentowi powtarzającemu rok (§ 22 pkt 7).    W nieustalonym terminie, po dniu 27 października 1997 r., prodziekan Ludwik Zawisza dokonał wpisu kolejnej decyzji, niewyrażającej zgody na uczestnictwo M. Kupca w zajęciach IV roku - na jego podaniu z dnia 15 października 1997 r. pomiędzy pierwotną decyzją o zezwoleniu na urlop dziekański za rok 1996/97 a odnotowaną poniżej datą jej powzięcia, tj. 29 października 1997 r.    Nie budzi zatem wątpliwości fakt dokonania drugiego wpisu po dniu 27 października 1997 r., czemu zresztą nie zaprzeczył sam Ludwik Zawisza.    W ocenie Prokuratora Okręgowego w Krakowie stwierdzenie tego faktu nie przesądza automatycznie o bycie przestępstwa z art. 270 § 1 K.k.    Przepisy powołanego wyżej regulaminu stanowią, że jedynie student powtarzający rok może uzyskać zgodę dziekana na uczestniczenie w niektórych lub wszystkich zajęciach roku następnego.    W latach akademickich 1997/98 oraz 1998/99 M. Kupiec nie miał statusu studenta powtarzającego rok, a zatem dziekan nie mógł wyrazić zgody na jego uczestniczenie w zajęciach roku wyższego. Wpisanie decyzji o braku zgody na uczestniczenie w zajęciach roku IV w żaden sposób nie zmieniło pierwotnej decyzji o wyrażeniu zgody na udzielenie urlopu dziekańskiego za rok 1996/97.    W ocenie Prokuratora Okręgowego brak było podstaw do stwierdzenia, że wpis ów został sporządzony w celu przerobienia dokumentu, a zatem w celu nadania decyzji z dnia 29 października 1997 r. innej treści niż pierwotnie posiadała.    Przedstawiając powyższe sprawozdania, dodatkowo uprzejmie informuję, że zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 1998 r. (OSNKW 1998/5-6/28) nie każde działanie polegające na wprowadzeniu fizycznych zmian w dokumencie jest przestępstwem określonym w art. 265 § 1 K.k. (obecnie art. 270 § 1 K.k.), lecz tylko takie, które takiej przerobionej postaci dokumentu nadaje pozory autentyczności i podjęte jest w celu użycia za autentyczny.    Przeprowadzona w Prokuraturze Apelacyjnej w Krakowie analiza akt tej sprawy nie stworzyła podstaw do zakwestionowania słuszności przyjętej argumentacji, a tym samym - do podjęcia postępowania na nowo w trybie art. 327 § 3 K.p.k.    W wyniku badania akt pierwszej z omawianych spraw (1 Ds 1568/00) uznano, że nie wyjaśniono w toku postępowania wszystkich okoliczności, mogących mieć wpływ na ustalenia w przedmiocie korupcji wśród pracowników Wydziału Wiertnictwa Nafty i Gazu Akademii Górniczo-Hutniczej (czyn III), zatem zgodnie z poleceniem Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie prokurator przeprowadzi czynności w trybie przepisu art. 327 § 3 K.p.k., celem stwierdzenia ewentualnych podstaw do podjęcia postępowania na nowo.    11) 5 Ds 78/02/S Prokuratury Rejonowej w Krakowie - Krowodrzy.    W sprawie tej Michał Kupiec został oskarżony o popełnienie 28 przestępstw z art. 226 § 1 K.k. i art. 212 § 1 K.k., popełnionych na szkodę szeregu pracowników Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.    Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2004 r. (sygn. akt II K 695/03/K) Michał Kupiec został skazany za popełnienie zarzuconych mu przestępstw na łączną karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 3-letni okres próby. Od zarzutu popełnienia jednego z czynów został uniewinniony wskutek odmiennej oceny prawnej poczynionych w toku postępowania ustaleń. Odstąpienie przez prokuratora od wywiedzenia apelacji w tym przedmiocie uznano za błędne, co było przedmiotem stosownego wytyku Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie.    W świetle wyniku postępowania sądowego stwierdzam, że w omawianej sprawie nie sposób kwestionować zasadności aktu oskarżenia.    12) Ds 601/03 Prokuratury Rejonowej w Zakopanem.    W powyższej sprawie w dniu 8 maja 2003 r. prokurator skierował do Sądu Rejonowego w Zakopanem akt oskarżenia przeciwko Józefowi Knapczykowi o przestępstwo z art. 200 § 1 K.k. i 157 § 2 K.k. w związku z art. 11 § 2 K.k. i 31 § 2 K.k.    Wyrokiem z dnia 4 lipca 2003 r. (sygnatura akt II K 166/03) sąd skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności.    Zarzut Pana Posła, iż oskarżony nie miał w tej sprawie obrońcy, jest niesłuszny. W związku z poddaniem Józefa Knapczyka badaniu przez biegłych lekarzy psychiatrów właściwy sąd na wniosek prokuratora (art. 79 § 1 pkt 3 K.p.k.) wyznaczył mu obrońcę z urzędu w osobie adwokata Andrzeja Wróbla.    Ponadto, w związku z zasygnalizowaną przez Pana Posła Kazimierza Wójcika sprawą eksmisji Jerzego Sobieckiego, pragnę uprzejmie poinformować, że była ona - w następstwie interpelacji Pan Posła Stanisława Papieża z dnia 20 czerwca br. - przedmiotem wyjaśnień, w następstwie których Prokurator Krajowy udzielił w dniu 20 lipca br. Panu Marszałkowi odpowiedzi, która zachowuje aktualność w odniesieniu do poruszonych w jej treści postępowań przygotowawczych: Prokuratury Rejonowej w Krakowie - Nowej Hucie - 1 Ds 1484/04/S oraz Prokuratury Rejonowej dla Krakowa-Śródmieścia Wschód - 2 Ds 3064/04.    W świetle poczynionych ustaleń wyrażam pogląd, że podniesione przez Pana Posła Kazimierza Wójcika zarzuty wobec działań prokuratury, zwłaszcza zarzut ˝dziwnych rozstrzygnięć˝, ˝załatwiania spraw po znajomości˝, nie znajdują uzasadnienia. Decyzje podejmowane przez prokuratorów były poddawane przewidzianej przepisami Kodeksu postępowania karnego kontroli instancyjnej prokuratorów nadrzędnych i właściwych sądów, a nadto w niektórych przypadkach ich zasadność badano w trybie nadzoru służbowego. Zarzuty zawarte w przedmiotowej interpelacji nie dają podstaw do podejmowania w sprawach prawomocnie umorzonych działań zmierzających do ewentualnego podjęcia na nowo tych postępowań.    II. Postępowania sądowe.    A. Sprawy karne.    Analiza akt spraw karnych nie daje podstaw do przyjęcia, że w którejkolwiek badanej sprawie postępowanie sądowe prowadzone było stronniczo z ukierunkowaniem na skazanie osób oskarżonych. Jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że w dwóch sprawach zapadły wyroki uniewinniające, a mianowicie Sądu Rejonowego dla Krakowa Krowodrzy sygn. II K 695/03/K - w odniesieniu do jednego z zarzucanych oskarżonemu czynów i Sądu Rejonowego w Wieliczce sygn. II K 112/05.    W czterech sprawach orzeczenia sądów pierwszej instancji podlegały kontroli odwoławczej (S.R. dla Krakowa Podgórza w Krakowie sygn.: II K 1611/04/P i X W 44/02/P; S.R. dla Krakowa Podgórza w Krakowie sygn. II K 695/03/K; S.R. w Suchej Beskidzkiej sygn. II Ks 10/04), przy czym w żadnej z nich Sąd drugiej instancji nie uchylił zaskarżonego wyroku w celu ponownego rozpoznania sprawy.    Zarzut stronniczości z natury rzeczy nie ma racji bytu także w tej sprawie, w której osoba oskarżona dobrowolnie poddała się karze (S.R. w Zakopanem sygn. II K 166/03). Wbrew twierdzeniom zawartym w interpelacji badanie akt wykazało, że w sprawie tej występował obrońca, ustanowiony z urzędu.    Analogicznie należy ocenić sytuację, kiedy postępowanie sądowe toczyło się z oskarżenia prywatnego, a więc bez jakiejkolwiek inicjatywy sądu (S.R. w Wieliczce sygn. II K 175/04).    Ponadto uprzejmie informuję, że nie we wszystkich sprawach badanie akt pozwoliło na dokonanie ostatecznej oceny postępowania sądowego, a to z tego względu, że ww. sprawie sygn. II K 175/04 postępowanie nie zostało zakończone, a wydany wyrok w sprawie S.R. w Wieliczce sygn. II K 112/05 z uwagi na złożenie apelacji przez prokuratora nie jest prawomocny.    W odniesieniu do ostatniej wymienionej - wskazanej przez Pana Posła jako stronnicza - zapadł wyrok uniewinniający.    Równocześnie wyjaśniam, że także sprawy drobne są przedmiotem postępowań sądowych, jak np. podana w interpelacji sprawa kradzieży końcówki szczoteczki elektrycznej do zębów (sygn. XW 44/02/P). Jednakże sąd nie może uchylić się od ich rozpoznania, a co najwyżej stosownie operować sankcją karną. Dodać należy, że sprawa ta była badana w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich, które nie wykazało podstaw prawnych do wniesienia kasacji z urzędu na korzyść obwinionego.    Również zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa procesowego zapadły orzeczenia w sprawach: Sądu Rejonowego w Zakopanem sygn. II Ko1 228/00 i Sądu Rejonowego w Wieliczce sygn. II K 251/05.    Przedstawiając informację dotyczącą wymienionych spraw karnych, jednocześnie uprzejmie wyjaśniam, że mimo podjętych starań nie zdołano ustalić i zbadać wszystkich kwestionowanych w interpelacji spraw karnych. Okazało się bowiem, iż pod jedną ze wskazanych sygnatur, tj. II Ko 982/03 Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, rozpoznana była inna sprawa, innej osoby, natomiast akt sprawy Sądu Rejonowego w Wieliczce sygn. II K 82/05 (Ds 4930/04) nie można było zbadać z uwagi na trwające postępowanie i wyznaczone terminy rozpraw.    W badanych sprawach nie stwierdzono też, aby orzekający sędziowie w pisemnych motywach orzeczeń posługiwali się jakimś szczególnym, specjalistycznym językiem, określonym przez Pana Posła mianem ˝łamańców˝, lekceważącym strony danego postępowania.    B. Sprawa z zakresu prawa pracy.    W przedmiotowej interpelacji Pan Poseł wymienił sprawę sygn. akt VI Pa 252/04 Sądu Okręgowego w Krakowie, w której miało dojść do wydania wyroku bez przeprowadzenia postępowania dowodowego.    W związku z tym zarzutem uprzejmie informuję, że w wymieniona sprawa z powództwa Grażyny Szpak przeciwko Fundacji Zamek Królewski w Niepołomicach o przywrócenie do pracy toczyła się w pierwszej instancji w Sądzie Rejonowym dla Krakowa Nowej Huty w Krakowie. Wbrew jednak twierdzeniom Pana Posła Sąd pierwszej instancji na kolejnych terminach rozprawy przeprowadził postępowania dowodowe przesłuchując świadków, strony postępowania, a także przeprowadzając dowód z dokumentów. Zauważam przy tym, że Pan Poseł był jednym z przesłuchiwanych w tej sprawie świadków i zeznawał na okoliczność przyczyn rozwiązania umowy o pracę.    W sprawie tej powódka wniosła apelację, domagając się między innymi dopuszczenia dowodu z akt innej sprawy z zakresu prawa pracy toczącej się przed Sądem Rejonowym dla Krakowa Nowej Huty w Krakowie oraz akt Najwyższej Izby Kontroli dotyczącej Urzędu Miasta i Gminy w Niepołomicach oraz działalności pozwanej fundacji, a także dowodu z akt Prokuratury Okręgowej w Krakowie.    Na rozprawie apelacyjnej wnioski dowodowe zostały rozpoznane - sąd wydał postanowienie o oddaleniu wniosków.    Nadto sprawa powoływana w interpelacji została przedstawiona z kasacją powódki Sądowi Najwyższemu, który postanowieniem z dnia 15 lipca 2005 r. odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania. W szczególności informuję Pana Posła, że Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia podkreślił, że dokonana przez orzekające sądy swobodna ocena dowodów oparta na wynikach postępowania dowodowego nie może być rozpatrywana w kategorii istotnego zagadnienia prawnego czy konieczności wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie.    Podsumowując odpowiedź w tej części, uprzejmie informuję, że decyzja co do dopuszczenia dowodów wskazanych przez strony postępowania pozostaje w wyłącznej kompetencji sądów orzekających w danej sprawie.    C. Sprawa gospodarcza.    W interpelacji zawarto również zarzuty dotyczące działań Sądu Okręgowego w Radomiu w sprawie z powództwa ˝Marvipol˝ Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie przeciwko Władysławowi Gilowi (sygn. akt VIII GC 80/04).    Ustosunkowując się do tych zarzutów, na wstępie uprzejmie informuję, że w sprawie tej powództwo ˝Marvipol˝ sp. z o. o. w Warszawie przeciwko Prywatnemu Przedsiębiorstwu Budowlanemu Bud - Rem w Szydłowcu zostało wniesione w dniu 25 września 2003 r. pierwotnie do Sądu Okręgowego w Warszawie. Postanowieniem z dnia 8 października 2003 r. Sąd Okręgowy w Warszawie przekazał sprawę według właściwości do Sądu Okręgowego w Lublinie. Następnie postanowieniem z dnia 9 stycznia 2004 r. Sąd Okręgowy w Lublinie odrzucił pozew. Powód wystąpił wówczas z wnioskami o przywrócenie terminu do wykazania zdolności sądowej pozwanego, wskazując jako pozwanego Władysława Gila, i przyjęcie sprawy przeciwko niemu jako nowej. Postanowieniem z dnia 4 maja 2004 r. Sąd Okręgowy w Lublinie przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Radomiu jako sądowi właściwemu.    Następnie Przewodniczący VIII Wydziału Gospodarczego Sądu Okręgowego w Radomiu w dniu 3 czerwca 2004 r. zarządził doręczenie pozwanemu - Władysławowi Gilowi odpisu pozwu i wezwania do udzielenia odpowiedzi na pozew w terminie 14 dni. Pozew nie został przez pozwanego odebrany pomimo dwukrotnego awizowania (w dniu 8 czerwca 2004 r. i 16 czerwca 2004 r.), wobec czego przyjęto skutek doręczenia w dniu 23 czerwca 2004 r. W dniu 12 lipca 2004 r. Sąd Okręgowy w Radomiu VIII Wydział Gospodarczy wydał wyrok zaoczny. Wyrok został skutecznie doręczony pozwanemu w dniu 26 lipca 2004 r. Sprzeciw od wyroku zaocznego pozwany Władysław Gil złożył w dniu 3 sierpnia 2004 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym).    Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2004 r. Sąd Okręgowy w Radomiu odrzucił sprzeciw pozwanego od wyroku zaocznego, przyjmując, iż termin do jego wniesienia upłynął w dniu 2 sierpnia 2004 r. Pozwany nie odebrał postanowienia Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 6 sierpnia 2004 r., pomimo dwukrotnego awizowania, wobec czego przyjęto skutek doręczenia w dniu 26 sierpnia 2004 r. Z dniem 3 września 2004 r. uprawomocniło się postanowienie z dnia 6 sierpnia 2004 r. Pozwany nie składał wniosku o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu.    W związku z powyższym uprzejmie wyjaśniam, że analiza akt tej sprawy, dokonana w zakresie uprawnień Ministra Sprawiedliwości, pozwala na przyjęcie, iż sprawa prowadzona była sprawnie, bez zbędnej zwłoki. Ponadto nie stwierdzono rażącego i oczywistego naruszenia prawa. Brak jest wobec tego podstaw do podjęcia w związku z tym postępowaniem czynności z zakresu nadzoru sprawowanego nad działalnością administracyjną sądów.    D. Sprawy cywilne.    1) Sprawa I C 79/03 Sądu Rejonowego w Kozienicach (IV Ca 293/04 Sądu Okręgowego w Radomiu).    W przedmiotowym postępowaniu Sąd Rejonowy w Kozienicach wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, uwzględniając w ten sposób żądanie powoda Adama Szwankowskiego. Orzeczenie to zostało zaskarżone przez pozwanego, który w toku postępowania wystąpił z wnioskiem o przypozwanie Tadeusza Adamczyka. Wyrokiem z dnia 9 lutego 2004 r. Sąd uwzględnił częściowo powództwo. W apelacji od tego orzeczenia pozwany między innymi zarzucił sądowi ˝(...)zaniechania przypozwania (...)˝.    Następnie, w toku postępowania apelacyjnego, do sprawy wstąpił w charakterze interwenienta ubocznego Tadeusz Adamczyk i z udziałem tej osoby przeprowadzona została rozprawa apelacyjna. Na posiedzeniu w dniu 8 lutego 2005 r. ogłoszony został wyrok Sądu Okręgowego w Radomiu, którym oddalono wniesioną apelację. Uzasadniając rozstrzygnięcie, a w szczególności oceniając zarzut naruszenia przepisów postępowania, Sąd drugiej instancji stwierdził, że Tadeusz Adamczyk mógł przystąpić do sprawy w charakterze interwenienta ubocznego także bez wcześniejszego doręczenia pisma o przypozwanie, gdyż był świadomy toczącego się postępowania, gdyż zeznawał w sprawie charakterze świadka. Ostatecznie osoba ta mogła przystąpić do sprawy w dniu doręczenia pisma z dnia 2 czerwca 2003 r., to jest z dniem 10 września 2003 r. Odmowa uwzględnienia wniosków zgłoszonych na rozprawie apelacyjnej wynikała z faktu, że wnioski te powinny być zgłoszone - w pierwszej kolejności przez stronę - w toku postępowania przez sądem pierwszej instancji. Wynika to z ograniczeń dotyczących postępowania dowodowego przez sądem drugiej instancji i art. 79 K.p.c.    W konsekwencji stwierdzam, że zarzut dotyczący przedmiotowej sprawy - uznany jako niezasadny w toku postępowania apelacyjnego - nie stanowi także podstawy do podejmowania czynności nadzorczych.    2) Sprawa I Co 3040/01 Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy.    W sprawie tej rozpoznano skargi Jerzego Sobieckiego na wszczęcie postępowania egzekucyjnego i wyznaczenie terminu eksmisji.    W związku z tym uprzejmie informuję, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w dniu 18 października 2001 r. na postawie wniosku wierzycielki Anny Roykiewicz-Sobieckiej o opróżnianie lokalu mieszkalnego przy ul. Kazimierza Wielkiego 87/27, w oparciu o tytuł wykonawczy - wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 28 lipca 1997 r. (sygn. akt III RC 285/92/K). Po uzupełnieniu braków wniosku komornik pismami z dnia 30 listopada 2001r. zawiadomił dłużnika o wszczęciu egzekucji w celu dokonania eksmisji z lokalu i jednocześnie wezwał go do dobrowolnego opróżnienia i opuszczenia lokalu oraz wydania go wierzycielowi w terminie 30 dni. Jednocześnie zwrócił się do pełnomocnika wierzycielki o podanie, czy osoba mająca być eksmitowana spełnia kryteria określone w art. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. W dniu 31 grudnia 2001 r. dłużnik złożył wniosek o zawieszenie postępowania do czasu uzyskania lokalu zastępczego. Do wniosku dołączył kopię pisma do Urzędu Miasta Krakowa o przydzielenie lokalu zastępczego. Pismem z dnia 9 stycznia 2002 r. Komornik zwrócił się do Ośrodka Pomocy dla Osób Bezdomnych o informację, czy dłużnik może być przyjęty do Ośrodka w dniu wykonania eksmisji i pod jakimi warunkami. Ponadto Komornik wezwał dłużnika o przedstawienie w terminie 7 dni zaświadczenia, że jest bezrobotny. W dniu 19 lutego 2002 r. wpłynęło pismo z Miejskiej Noclegowni dla Mężczyzn informujące, że dłużnik może być przyjęty do tej placówki, przy czym powinien posiadać przy sobie dowód osobisty. Na zapytanie Komornika z dnia 21 lutego 2002 r., w dniu 7 marca 2002 r. Grodzki Urząd Pracy w Krakowie poinformował, że dłużnik nie figuruje w ewidencji osób bezrobotnych, ponieważ dnia 12 września 2001 r. został pozbawiony tego statusu w związku z brakiem gotowości do podjęcia pracy.    Następnie pismem z dnia 15 marca 2002r. wierzycielka poinformowała Komornika, że według jej wiedzy dłużnik nie spełnia żadnej z przesłanek określonych w art. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów. Wobec powyższego w dniu 27 marca 2002 r. Komornik sporządził zawiadomienie dla dłużnika o terminie dokonania eksmisji, wzywając go, aby do dnia 6 maja 2002 r. dobrowolnie opuścił i opróżnił lokal, gdyż po bezskutecznym upływie tego terminu 9 maja 2002 r. nastąpi przymusowe wykonanie eksmisji. Pismem z dnia 12 kwietnia 2002 r. dłużnik zwrócił się do Komornika o wstrzymanie lub anulowanie terminu eksmisji, powołując się na fakt, iż wierzycielka uchyla się od przedstawienia lokalu zastępczego. Wskazał również, że nie została jeszcze rozpoznana jego skarga na czynność Komornika oraz nie został rozpoznany w Urzędzie Miasta wniosek o przyznanie lokalu socjalnego.    W dniu 8 maja 2005 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie (w sprawie sygn. akt I Co 3040/01/K) oddalił skargi dłużnika z dnia 31 grudnia 2001 r. i 12 kwietnia 2002 r. oraz polecił Komornikowi w trybie art. 759 § 2 K.p.c., aby rozpoznał wniosek dłużnika o zawieszenie postępowania, a nadto wyłączył do odrębnego rozpoznania pozew dłużnika o ustalenie prawa do lokalu socjalnego wraz z wnioskiem o wydanie zarządzenia tymczasowego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał między innymi, że Komornik podjął czynności na podstawie tytułu wykonawczego, sprawdził przy tym, czy dłużnik nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, a zatem skargi dłużnika są bezzasadne. W tym też dniu odpis powyższego orzeczenia wpłynął do kancelarii komornika. Także w dniu 8 maja 2002 r. dłużnik ponownie wystąpił do komornika o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Komornik w tym samym dniu wydał postanowienie, w którym odmówił zawieszenia postępowania. W dniu następnym pod nieobecność dłużnika w mieszkaniu, komornik przeprowadził eksmisję dłużnika, wydając wierzycielce w posiadanie pokój zajmowany przez dłużnika wraz z częściami wspólnymi i dokonując wymiany zamka w drzwiach wejściowych. Następnie w dniu 24 czerwca 2002r. Komornik umorzył postępowanie egzekucyjne wobec wykonania eksmisji oraz ustalił koszty postępowania. Jednocześnie zwrócił wierzycielce tytuł wykonawczy wobec jego wykonania. Powyższe postępowanie o przeprowadzenie egzekucji w celu wykonania eksmisji zostało więc prawomocnie zakończone.    Z przebiegu powyższych postępowań wynika, że komornik w dniu wykonania eksmisji nie dysponował żadnym orzeczeniem, z którego wynikałby obowiązek wstrzymania się z czynnościami egzekucyjnymi, w jego ocenie nie zachodziły też przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Dzień przez terminem wykonania eksmisji Sąd oddalił skargi dłużnika na czynność Komornika, wskazując w uzasadnieniu, że komornik prowadzi eksmisję w oparciu o tytuł wykonawczy, oraz prawidłowo sprawdził, czy dłużnik nie spełnia przesłanek z art. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów. Dłużnik również nie wniósł skargi na samą czynność przeprowadzenia eksmisji.    Jak wynika z przedstawionych powyżej faktów, komornik wykonał wszystkie swe czynności prawidłowo. Dysponował prawomocnym wyrokiem nakazującym eksmisję skarżącego, który to tytuł zaopatrzony przez Sąd w klauzulę wykonalności stał się tytułem wykonawczym (art. 776 K.p.c.), stanowiącym podstawę wszczęcia i prowadzenia egzekucji w zakresie w nim wyszczególnionym (art. 803 K.p.c.). Należy zauważyć, że prawidłowość wyroku została potwierdzona podczas kontroli instancyjnej w postępowaniu rozpoznawczym wydaniem przez ówczesny Sąd Wojewódzki w Krakowie dnia 26 sierpnia 1998 r. do sygn. II Ca 595/98 wyroku, w którym apelacja Jerzego Sobieckiego została oddalona. Kasacja pozwanego została zaś przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 14 listopada 2000 r. odrzucona (sygn. akt III CKN 1175/00 i 1464/00). Nie znajduje wobec tego uzasadnienia twierdzenie, że komornik nie posiadał przeciwko pozwanemu tytułu wykonawczego w postaci wyroku sądowego. Wskutek rozpoznania merytorycznego sprawy przez sądy dwóch instancji podnoszony po ośmiu latach od wydania pierwszego orzeczenia zarzut wadliwości orzeczenia w części dotyczącej eksmisji również jest całkowicie nieuzasadniony. Fakt, iż Jerzy Sobiecki nie spełniał przesłanek do otrzymania lokalu socjalnego nie tylko w datach wyrokowania, ale jeszcze w dacie wykonania eksmisji został potwierdzony przez sądy dwóch instancji oraz przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie rozpoznający skargę na czynności komornika w przeddzień eksmisji. Komornik, na mocy art. 804 K.p.c., nie posiada uprawnienia do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Stan taki w przedmiotowej sprawie miał miejsce w dniu eksmisji Jerzego Sobieckiego, kiedy komornik posiadał tytuł wykonawczy i jednocześnie nie dysponował żadnym orzeczeniem, z którego wynikałby obowiązek wstrzymania się z czynnościami egzekucyjnymi, w jego ocenie, do czego był uprawniony, nie zachodziły też przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego.    Wobec powyższego stwierdzam, że Jerzemu Sobieckiemu zarówno w postępowaniu rozpoznawczym, jak i egzekucyjnym przysługiwało wiele środków odwoławczych, z których skarżący na ogół korzystał i których rozpoznanie przez sądy kończyło się dla niego negatywnie. W tych sytuacjach, gdzie skarżący nie korzystał z możliwości odwołania, doszło do uprawomocnienia się wydanych orzeczeń. Nie można więc mówić, że w przypadku tej sprawy mamy do czynienia z jakimkolwiek działaniem poza prawem, skoro oba rodzaje postępowania (egzekucyjne i rozpoznawcze) podlegały kontroli w ramach przysługujących stronie instrumentów odwoławczych. Sam fakt, iż kontrola ta kończyła się zwykle dla skarżącego negatywnie, nie może prowadzić do konkluzji, że w sprawie Jerzego Sobieckiego doszło do naruszenia prawa zarówno materialnego, jak i procesowego.    3) Sprawa I Ns 194/01 Sądu Rejonowego w Zakopanem.    Postępowanie w tej sprawie zostało zainicjowane skargą o wznowienie postępowania w sprawie sprawach Ns 711/93 i Ns 18/94. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2001 r. Sąd wznowił postępowanie i dokonał zmiany orzeczenia. Apelacja od tego postanowienia została oddalona orzeczeniem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 16 października 2001 r. Kasacja od tego orzeczenia została odrzucona postanowieniem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 7 maja 2002 r. Także to postanowienie zostało zaskarżone, jednak Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 25 lipca 2002 r. oddalił to zażalenie. Następnie wniesiono skargę o wznowienie przedmiotowego postępowania, która została odrzucona postanowieniem z dnia 18 lutego 2005 r.    Ustosunkowując się do zarzutów odnoszących się do tego postępowania, ponownie wskazuję, że ustalenie, czy w sprawie zasadne było wznowienie postępowania, pozostawało w wyłącznej kompetencji właściwych sądów. Ostatecznie kwestia ta została rozstrzygnięta w toku instancji w związku z zaskarżeniem postanowienia z 5 kwietnia 2001 r. Kasacja od orzeczenia wydanego przez Sąd Okręgowy w Nowym Sączu została prawomocnie odrzucona, co oznacza, że postępowanie zostało prawomocnie zakończone.    W związku z zarzutami dotyczącymi sposobu sporządzenia w tej sprawie protokołów z rozprawy wyjaśniam, że przepisy regulujące postępowanie w sprawach cywilnych określają także tryb sprostowania lub uzupełnienia protokołu (art. 160 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego /Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm./). Wobec tego wszystkie zarzuty dotyczące niezgodności protokołu rozprawy z rzeczywistym przebiegiem dokumentowanej czynności sądowej powinny być w pierwszej kolejności podnoszone we wniosku składanym w toku postępowania. Stwierdzam jednak, że z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby strony zarzucały, iż osoby wpisane do protokołów jako protokolant nie uczestniczyły faktycznie w rozprawie.    Mając na uwadze, że istotnie w niektórych protokołach dokonano zmiany wcześniej wpisanego protokolanta bez wymaganego omówienia, polecę zmianę tej niewłaściwej praktyki celem jej wyeliminowania w przyszłości.    4) Sprawa I C 201/04 Sądu Rejonowego w Jarosławiu.    Przedmiotem tego postępowanie był żądanie eksmisji. Pierwotnie sprawa wpłynęła do właściwego rzeczowo i miejscowo Sądu Rejonowego w Przemyślu, który postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2003 r. uwzględnił wniosek pozwanej o ustanowienie adwokata z urzędu. Jednakże pozwana wystąpiła z wnioskiem o wyłącznie wszystkich sędziów od rozpoznania sprawy. Wniosek ten został uwzględniony postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2004 r. Jednocześnie wyznaczono do rozpoznania sprawy Sąd Rejonowy w Jarosławiu. Wyrok w tej sprawie został ogłoszony w dniu 30 maja 2005 r. Orzeczenie to zostało zaskarżone apelacją przez pełnomocnika pozwanej. Apelacja ta nie została jeszcze rozpoznana.    W związku z zarzutem braku informowania pozwanej o stanie sprawy oraz nieudzielaniu tej stronie wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczeń o skutkach prawnych tych czynności uprzejmie informuję, że sąd nie ma obowiązku podejmowania takich czynności w sytuacji, gdy strona jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego (art. 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego).    Z akt sprawy wynika także, że pozwana była zorientowana o stanie sprawy, gdyż podejmowała samodzielnie czynności procesowe. Ponadto pełnomocnik pozwanej podjął wszystkie konieczne czynności w celu zaskarżenia wydanego wyroku. O zasadności orzeczenia wypowiedzieć się może jednak wyłącznie sąd drugiej instancji.    Odnoszące się zatem do przebiegu postępowania w tej sprawie i zarzutów Pana Posła, uprzejmie informuję, że brak jest podstaw do podejmowania także w tej sprawie czynności z zakresu nadzoru nad działalnością administracyjną sądów.    5) Postępowanie I Co 44/05 Sądu Okręgowego w Przemyślu.    W interpelacji zawarto również zarzut, iż ˝(...)Sąd Okręgowy w Przemyślu nie wydaje już postanowień, ale zarządzeniami odrzuca zażalenia, czego przykładem jest sprawa I Co 44/05 (...)˝.    Ustosunkowując się do tego zarzutu, uprzejmie wyjaśniam, że w wymienionej sprawie dokonano zwrotu wniosku o wyłącznie sędziów z uwagi na nieusunięcie braków formalnych tego pisma. Dokonanie takiej czynności sądowej następuje - co do zasady - w formie zarządzenia przewodniczącego, a nie postanowienia sądu np. o odrzuceniu wniosku.    6) Sprawa I C 1664/03 Sądu Okręgowego w Krakowie.    Interpelacja w części dotyczącej tej sprawy zawiera zarzut ˝(...) Oddalenie powództwa na pierwszej rozprawie, po odrzuceniu wszystkich wniosków dowodowych i to pomimo że istniały trzy wyroki sądów stwierdzające bezprawne działanie urzędu, a wpis wynosił 100 tys. zł (...)˝.    W związku z przedstawionymi zarzutami uprzejmie informuję, że istotnie postępowanie w tej sprawie zakończyło się wydaniem wyroku na pierwszym terminie rozprawy. Na rozprawie Sąd przeprowadził dowód z orzeczeń sądowych i oznacza to, że dokumenty i zeznania pozwanej stanowiły wystarczającą podstawę do ustalenia bezzasadności powództwa. Orzeczenie nie zostało zaskarżone przez powoda. Uzasadnienia nie sporządzano, gdyż strony procesu nie wystąpiły z takim wnioskiem. Wyjaśniam też, że wpis sądowy nie wynosił 100.000 zł, a faktycznie wpis tymczasowy został określony na kwotę 2550 zł, a ponadto powód został zwolniony od kosztów sądowych, a więc i od obowiązku uiszczenia także tej opłaty.    Oceniając przebieg postępowania w tej sprawie, uprzejmie informuję, że wydanie wyroku powinno następować w chwili, gdy sprawa nadaje się do rozstrzygnięcia. W tej sprawie Sąd także uznał, że jest możliwe rozstrzygnięcia sporu na pierwszym terminie rozprawy, a fakt, iż strony nie zaskarżyły wyroku, potwierdza zasadność decyzji Sądu.    7) Sprawa I C 2171/04 Sądu Okręgowego w Krakowie.    W powyższej sprawie miał być zawarty wniosek o wyłączenie sędziego, który według oceny Pana Posła ma kompromitować sędziego.    W związku z tym wyjaśniam, że w sprawie tej istotnie w piśmie powoda z dnia 22 czerwca 2005 r. (data pisma) zawarto wniosek o wyłączenie sędziego Zbigniewa Duckiego z uwagi na stosunek osobisty z pełnomocnikiem Prezydenta. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do ustalenia, że wniosek o wyłączenie kompromituje sędziego referenta. We wniosku tym powód wskazał, że w jego ocenie zachodzą podstawy do wyłączenia z uwagi na istnienie szczególnego stosunku osobistego z pozwanym (jego pełnomocnikiem), ale stanowisko to nie zostało uwzględnione przez skład orzekający rozpoznający wniosek. Podsumowując, należy stwierdzić, że o zasadności wniosku rozstrzygnie ostatecznie Sąd Apelacyjny w Krakowie, jako sąd odwoławczy. Niezależnie jednak od ostatecznego wyniku tego postępowania nie istnieją - w mojej ocenie - jakiekolwiek przesłanki do negatywnej oceny pracy sędziego w związku z czynnościami podjętymi w tej sprawie.    Przedstawiając uzupełnienie odpowiedzi na interpelację, ponownie przepraszam za opóźnienie w wykonaniu tej czynności, które wynikało z szerokiego zakresu koniecznych czynności wyjaśniających. Jednocześnie mam nadzieję, że przedstawiona powyżej szczegółowa informacja o przebiegu poszczególnych postępowań we wszystkich wymienionych w interpelacji sprawach, a także stanowisko co do zgłoszonych zarzutów usunęły wszystkie wątpliwości Pana Posła.    Z poważaniem    Podsekretarz stanu    Jerzy M. Żuralski    Warszawa, dnia 15 września 2005 r.