Debaty sejmoweXV Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie zasad finansowania polskiej produkcji filmowej

   Nawiązując do przesłanej przy piśmie z dnia 4 listopada br. znak: SPS-0202-1065/98 interpelacji posła na Sejm RP pana Juliusza Brauna w sprawie zasad finansowania polskiej produkcji filmowej, uprzejmie wyjaśniam, co następuje:    Zasady działalności kinematografii określa ustawa z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii (DzU nr 22, poz. 127). Ustawa ta reguluje działania związane z produkcją filmów, obrotem filmami i upowszechnianiem kultury filmowej. Centralnym organem administracji państwowej do spraw kinematografii jest Komitet Kinematografii, który podlega ministrowi kultury i sztuki. Komitet określa kierunki działalności i rozwoju kinematografii, jak również opracowuje nowe rozwiązania i koncepcje w tej dziedzinie.    Obowiązująca aktualnie ustawa pozwala na istnienie obok producentów i dystrybutorów państwowych także innych podmiotów zajmujących się tą działalnością. Funkcjonuje więc równolegle kinematografia państwowa oraz kinematografia, którą umownie można nazwać prywatną. Tworzą ją osoby fizyczne i prawne, które po uzyskaniu upoważnienia przewodniczącego Komitetu Kinematografii podjęły działalność filmową. Wśród państwowych jednostek kinematografii wyróżnia się m.in.: studia filmowe (zajmujące się produkcją filmów fabularnych, dokumentalnych, oświatowych, animowanych, a także opracowaniem filmów), wytwórnie filmowe (świadczące przede wszystkim tzw. usługi filmowe) i instytucje prowadzące rozpowszechnianie filmów w kinach.    Zadania z zakresu kinematografii dofinansowywane są z budżetu państwa, stosownie do przepisów Prawa budżetowego i innych ustaw. Wydatki budżetu państwa na samą produkcję filmów w latach 1995-1998 przedstawiają się następująco:    1995 r. - 16 398 tys. zł,    1996 r. - 18 666 tys. zł,    1997 r. - 21 591 tys. zł,    1998 r. - 23 462 tys. zł.    W odniesieniu do działalności kulturalnej w dziedzinie kinematografii (rozpowszechnianie filmów) uregulowania przyjęte w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych zawierają następujące preferencje dla podatników prowadzących działalność w zakresie kultury:    - wolne od podatku są dochody podatników, którzy nie są przedsiębiorstwami państwowymi, spółdzielniami lub spółkami prawa handlowego, a którzy w ramach swoich celów statutowych prowadzą działalność kulturalną w części przeznaczonej na tę działalność,    - wolne od podatku dochodowego są dochody spółek, których udziałowcami (lub akcjonariuszami) są wyłącznie organizacje działające na podstawie ustawy Prawo o stowarzyszeniach, jeżeli celem statutowym tych organizacji jest prowadzenie działalności kulturalnej.    Zarówno przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jak i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwalają podatnikom na odliczenie od dochodu darowizn przekazanych na cele kulturalne łącznie do wysokości nie przekraczającej 15% dochodu.    Indywidualna twórczość artystyczna ma własne unormowania prawne, w tym ustawę o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Finansowe wspieranie - bezpośrednie i pośrednie - indywidualnej twórczości artystycznej ze środków publicznych następuje na podstawie specjalnych uregulowań m.in. dotyczących przyjęcia w podatku dochodowym od osób fizycznych dla twórców i artystów zasady stosowania 50% normy kosztów uzyskania przychodów.    Ponieważ obecne uregulowania prawne oceniane są jako niewystarczające, minister kultury i sztuki przygotowuje projekt nowej ustawy o kinematografii (obecnie na etapie uzgodnień międzyresortowych). Jednakże w wersji przygotowanej przez resort kultury proponuje się restytuowanie funduszu kinematografii, zniesionego ustawą z dnia 14 grudnia 1990 r. o zniesieniu i likwidacji niektórych funduszy (DzU nr 89 poz. 517). Dochodami tego funduszu miałyby być m.in. dotacje z budżetu państwa, opłaty wnoszone przez podmioty wyświetlające filmy oraz opłaty wnoszone przez podmioty wprowadzające do obrotu kasety wideo. Propozycja utworzenia ponownie funduszu celowego, poza tym, że podważa zasadę jedności i zupełności budżetu, powoduje dodatkowe obciążenie sektora produkcyjnego oraz gospodarstw domowych (a więc ma podobne skutki jak podniesienie podatków), wydaje się nie do przyjęcia w świetle rozwiązań projektowanej ustawy o finansach publicznych mającej wejść w życie od dnia 1 stycznia 1999 r. Art. 22 tego projektu stanowi, że funduszem celowym jest fundusz ustawowo powołany przed dniem wejścia w życie ustawy, którego przychody pochodzą z dochodów publicznych, a wydatki przeznaczane są na realizację wyodrębnionych zadań.    Generalnie Ministerstwo Finansów nie przewiduje szczególnych preferencji w odniesieniu do produkcji filmowej. Zdaniem ministerstwa środki z budżetu państwa powinny być przeznaczane na produkcję filmów o szczególnym znaczeniu dla kultury narodowej. Obowiązujące przepisy dają również możliwość udzielania dotacji dla jednostek niepaństwowych na zadania państwowe w zakresie produkcji i opracowywania filmów dokumentalnych czy oświatowych. Natomiast pozostała produkcja filmowa powinna być realizowana na zasadach przewidzianych dla działalności gospodarczej.    Sekretarz stanu    Jarosław Bauc    Warszawa, dnia 26 listopada 1998 r.